Ja hoor mensen, jullie lezen nu de blog van het Amsterdammertje van het jaar! Hoe tof is dit wel niet?! Of ik dit had verwacht? TOTAAAAL NIET!! Ik ben echt heel geëerd dat ik Amsterdammertje van het jaar 2018 ben. Wat een titel, zo hey.

Maar! Niet alleen ik ben Amsterdammertje van het jaar geworden, er waren dit jaar namelijk 2 categorieën. Categorie met de leeftijden van 8 t/m 14 en categorie met de leeftijden van 15-18. Norah van Lottum is Amsterdammertje van het jaar geworden voor categorie 8 t/m 14 en ik die van 15 t/m 18.

• 

• 

• 

• 

Het was allemaal heel gek. Ik ging met een openmind naar de uitreiking toe, totaal niet nerveus. Want ja, het feit dat ik al genomineerd ben was al heel wat. Het blijkt ook nog eens te zijn dat ik genomineerd ben door iemand die mij gewoon in de media heeft gezien, iemand die mij helemaal niet kent! Dat betekent zoveel meer voor mij dan het winnen.  Maar als ik eerlijk moet zijn voelt het winnen ook wel heel goed

Hierbij wil ik even een momentje nemen om de persoon die mij genomineerd heeft te bedanken, ook wil ik iedereen bedanken die de tijd heeft genomen om dit waar te maken. A Trip to the Moon movie voor het maken van een te gek filmpje! En natuurlijk alle andere genomineerde van beide categorieën.  

LINKJESSSS!

Parool artikel (ja ze hebben een foutje gemaakt want ik ben 17 but that’s fine.) https://www.parool.nl/amsterdam/norah-en-ambrien-zijn-amsterdammertje-van-het-jaar~a4625232/

Trip tot he Moon filmpje! Categorie 8 t/m 14 jaar:

Categorie 15 t/m 18 jaar:

“I say people you say power!” “People, POWER, People POWER”

Wie, o wie was vorige week zaterdag (9 Maart 2019) aanwezig bij The Women’s March The Netherlands? Zo niet, JULLIE HEBBEN WAT GEMIST!!!

Oh mijn god… Het was zo ge-wel-dig. Ik heb er gewoon geen woorden voor. Iedereen die in de organisatie zit van The Women’s March Netherlands was die dag al super gespannen of gestrest.  Wij hadden ongeveer 5 duizend mensen verwacht en dat hoopten wij ook. Ja oké het gaat niet om het aantal mensen, maar natuurlijk geldt, hoe meer mensen hoe beter. En dan wordt het alleen maar serieuzer genomen door bijvoorbeeld de media.

Toen we op de Dam stonden bij het koninklijk paleis, en aan het wachten waren op de mensen raakte een paar van ons al een beetje teleurgesteld, waaronder ik. Als je zo keek leken het maar 300 mensen, dat is niks vergeleken 5 duizend. Ik liep heel even ook naar de overkant van de Dam, aangezien ik zag dat een paar organisaties zich daar verzameld hadden. Maar ook daar waren er heel weinig mensen. Op een gegeven moment was het begonnen en de sfeer en uitstraling was toen al so, so, so, sooooo A-MA-ZING. De hele organisatie van The Women’s March Netherlands werd emotioneel door hoe goed de sfeer en de mensen al waren.

De speeches op de Dam waren afgelopen en het was mijn beurt om het podium op te klimmen en te beginnen met de leuzen te schreeuwen en de chants te roepen. Wat had ik daar zin in!!

Het duurde even voordat we aan het lopen waren, maar het moment dat ik op het draagbare podium stond keek ik voor mij. Ik kon niet zien waar the march begon. Ik keek achter mij en kon niet zien waar het eindigden. Ik had even een momentje met mezelf en dacht “Dit zijn zo veel meer dan 5 duizend mensen.” Het was zo geweldig om te zien. Ondertussen waren de mensen en organisaties die meeliepen zo geweldig oh mijn god.

Echt het gevoel die ik toen had en nu nog steeds heb als ik eraan terug denk is onbeschrijfelijk. We hebben zo’n geweldige en enorme klus geklaard. We hebben er zoveel tijd en moeite ingestoken, zoveel liefde en pijn. Om dit dan voor elkaar te krijgen, samen met ongeveer dertig-veertig vrijwilligers en zes agenten is zo geweldig. We konden niet nog blijer er trotser zijn, al helemaal niet nadat de politie ons kwam vertellen bij het Museumplein, dat er ongeveer 15 duizend mensen aanwezig waren. Toen kon onze dag niet meer stuk. We begonnen te schreeuwen, te lachen, te dansen en een beetje te huilen.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Echt, zo fucking geweldig…

Ja hoor! Jullie girl is gisteren (18 februari 2019) officieel zeventien geworden. Om eerlijk te zijn ben ik er niet zo enthousiast over, ik ben gewoon weer een jaartje ouder en super gezegend dat ik nog een jaar heb mee mogen maken. Nog vele jaren na deze zeg ik dan!

Voelen jullie je ooit jarig? Ik was het gisteren en kan je vertellen, ik namelijk niet. Geen idee waar dat aan ligt. Eerst dacht ik: misschien, omdat ik het niet gevierd heb? Maar toen dacht ik: nee daar ligt het zeker niet aan. Ik heb vaak genoeg mijn verjaardag gevierd en mij niet jarig gevoeld.

Persoonlijk denk ik dat het ook komt, omdat ik er mentaal niet klaar voor was om zeventien te worden. Ik weet, ik weet, dit klinkt best overdreven, want ja, zeventien is nog super jong. Maar voor mijn gevoel is zestien nog echt een kind, en zeventien is bijna achttien wat betekent bijna volwassen. Ik was er echt nog niet klaar voor. Gaan voor mijn rijbewijs? DAT MAG IK GEWOON AL! Zoooo raar.

Dit was gisteren heel erg zo. Vandaag denk ik de hele tijd: “Oh ja… Ik ben nu zeventien…” Nog steeds krijg ik een beetje zo’n angstig gevoel, ik heb totaal geen idee waarom. Ik ben letterlijk maar een jaartje ouder.

Mijn verjaardag heb ik een soort van gevierd. Zondagavond was ik gaan bowlen met mijn zussen, schoonbroers en een nicht. Dat was puur zodat we even iets met elkaar deden, maar ach ja. Ik plakte mijn verjaardag er gewoon lekker aan vast.

Gisteren was ik heerlijk opgestaan bij de geur van taart. Ja, mijn moeder die kan taarten maken. En niet eens alleen dat, ze kan kledingstukken maken, mehendi (henna) zetten, voor feestjes en bruiden, ze kan bloemenschikken en daardoor ook bloemstukken maken EN ze kan ook nog eens zingen, Ik bedoel, wat voor geweldige vrouw is dat nou?!

Mijn dag begon dus daarmee, ik maakte mij klaar en ging naar een meeting met een organisatie genaamd Qpido, volgende keer ga ik daar wat meer op in. Vervolgens bracht ik de foto’s die ik gemaakt had voor de workshop “The City is Ours” wat best wel veel te maken heeft met feminisme, daarna lekker naar huis gelijk omkleden in mijn gele jurk, zwarte panty, zwarte hak laarzen, leren jasje en mijn signatuur rode lippenstift om uiteten te gaan met mijn beste vriendinnen.

Een drukke en volle dag, maar wel heel gezellig ♥!

Hey guys, what’s up?! Dat is lang geleden! Afgelopen paar weken had ik het heel druk en werd het mij allemaal een beetje teveel. Mentaal en fysiek kon ik het nogal moeilijk aan. Nadat ik een drukke periode heb gehad, realiseer ik mij vaker dingen wat meer en beter. Daardoor waardeer ik dingen ook veel meer. Ik zeg altijd dat ik heel gezegend ben, dat meen ik ook 100%, ik zou niks aan mijn leven willen veranderen.

Vandaag waren Veven, Melany en ik bij Emily gaan ‘chillen’. Met deze 3 schatten zit ik in de klas, en in de kortste tijd zijn wij zo ontzettend close geworden, alsof onze vriendschap al voorbestemd was. Sinds het begin zat ik altijd al met Emily in de klas, aangezien ik haar al sinds de eerste van middelbare school al ken. Langzamerhand kwam Melany erbij, zij vond het altijd zo leuk met ons en wij ook met haar. Ondertussen hadden we ook al best wel persoonlijke verhalen gedeeld. En als laatst kwam Veven erbij, we klikte alle vier zo goed met elkaar, echt raar.

Mijn dag was zo geweldig vandaag. Even geen stress en geen onrustig gevoel, maar gewoon een lekker chill, muziekvol, etens en luier dagje met de meiden. We waren naar de Albert Heijn gegaan en hebben gelijk spullen gekocht om nacho’s te maken, en als avond eten een soort wrap/burrito/taco-ish gerecht. Het was HEER-LIJK, natuurlijk zat er ook snacks tussen, zoals: chips, snoep, donuts en drinken. Ik had mijn camera meegenomen en we hebben de domste, maar leukste foto’s gemaakt.

De sfeer was al geweldig, lekker gesproken, lekker muziekje op en super gezellig gekookt met z’n vieren. Maar, het avondeten was echt het toppunt. Met bestek in onze handen en onze mond vol waren we luidkeels mee aan het zingen met “The oldies” van muziek. Van Whitney Housten tot Micheal Jackson. Amy Winehouse tot Aretha Franklin, noem het maar op, we hebben AL-LES geluisterd.

Dat moment realiseerde wij ons zo erg hoe gelukkig wij zijn met elkaar. Hoeveel wij elkaar waarderen.

Ik gebruik vaak het woord momentopname, en dit was een momentopname in mijn leven die ik nooit meer zal vergeten. Een moment dat je zo in een film zou kunnen zetten. We waren alle vier op dat moment zo gelukkig, we lieten even alles los. Alle bullshit, alle stress, alle drama. Want daarvoor zijn wij er ook. Dat gevoel van toen is onbeschrijfbaar.

Ik hou zoveel van deze meiden!

Afgelopen zaterdag heb ik een super toffe vrouw ontmoet! Zij nam contact met mij op via Instagram.

Wie is het vragen jullie je af? Ik hou haar nog een tijdje anoniem. Ze woont in Rotterdam en had mij een berichtje gestuurd, omdat ze graag een documentaire wil maken over straat intimidatie, daarvoor wilde ze mij graag spreken en mijn stem opnemen!

Wat zo tof is, is dat zij over mij te weten is gekomen via de politie. Een agente vertelde haar toen over “Een 16 jarige Amsterdams meisje die opkomt tegen straat intimidatie.”

Creatief, zo zou ik haar beschrijven, ze kan van alles!  Van acteren tot documentaires maken tot verhalen schrijven! De reden waarom zij graag een documentaire wil maken over straat intimidatie is, omdat zij er genoeg mee te maken heeft gehad. BE-LA-CHE-LIJK!

Ik ga niet in details duiken aangezien het niet mijn verhaal is om te vertellen. Maar het was zo fijn om met haar te praten, zij begreep mij totaal en er was geen enkel ongemakkelijk moment, of moment waarvan ik dacht: “Nee dat zeg ik maar liever niet, straks vind ze dat ik overdrijf.”

Toen ze mijn stem opnam, was het eigenlijk een interview. Maar zo voelde het totaal niet, het voelde als een gewoon gesprek tussen twee mensen. De sfeer was heel relaxed en rustig, super “chill.”

Hoelang de documentaire gaat duren, wanneer hij uitkomt en of ik erin kom weet ik allemaal nog niet. MAAR ik hou jullie zeker op de hoogte!

PEOPLE…. IK HEB MEGA GROOT NIEUWS!!!

Als jullie mij al een tijdje volgen of mijn vorige blogposts hebben gelezen weet je nu wel dat ik de beheerder ben van CatcallsofAms. (Wil je daar wat meer over weten? Lees het dan hier!)

Drum roll please….. Ik ben geïnterviewd!! Namelijk door: BBCLondon (tijdje geleden.), OneWorld (Harlot.), Trouw, RTL Nieuws & Het Parool.

Maar naast artikelen ben ik ook op de radio gekomen! Bij: FunX, Radio 538 & NOS/NPO 1.

Er zijn ook nog eens reportages gemaakt: NOS Stories, AD, VRT & AT5!

Er zijn ook artikelen over mij geschreven, daarbij ben ik niet geïnterviewd, maar zij hebben hun informatie uit andere bronnen gehaald. En daar zijn, voorzover ik weet 2 van! Namelijk: Eva Jinek & CosmoGirlNL.

Lat but not least, ik kwam zelfs op tv!! Ja, ja echt T-V! Welke precies? Hier komt een lijstje: Één, Hart van Nederland & RTL Boulevard.

Hoe cool?! Ik realiseer het mijzelf nog niet heel goed. Dan zie je opeens filmpjes en artikelen over jezelf, dat je op tv komt ook nog. SUUUPER WEIRD!

OneWorld was er als eerst bij wat betreft de Nederlandse Media. Na OneWorld, wilde Trouw een interview houden met mij, daarna wilde NOS Stories een filmpje maken… Pff… sinds toen? NIET NOR-MAAL. Mijn Instagram account ontplofte als een bom!

Mijn telefoon crashte op een gegeven moment, omdat het de meldingen van Instagram niet meer aankon, (niet om op te scheppen hoor daar hou ik niet van!)

En zo hey… wat-een-support. Ik kan iedereen niet genoeg bedanken, voor alle liefde en steun die ze mij hebben gegeven. En dan heb ik het over wildvreemden tot familie, van vrienden tot leraren. Mijn leraren zijn zo supportive en houden rekening met mij, hoe lief!?

Natuurlijk hoeven jullie niet alles te lezen en te kijken. Neem gerust je tijd, en als je geen zin hebt dan hoeft het natuurlijk niet!

Laat mij weten wat jullie er allemaal van vinden, tips, tops, vragen, opmerkingen. You name it!

Wie Bird Box nog niet heeft gekeken… Wat doe je nog hier?! Get yo ass over to Netflix!!

Ik zat met mijn zus in de metro terug naar huis, we kwamen terug van een debat avond over moslims in de media al dertig jaar lang. We waren bij een halte, welke weet ik niet meer.

Maar wij raakte ineens zo gefascineerd doordat ze drie schermen verticaal hadden ingebouwd in een muur, en daar dan één groot scherm van hadden gemaakt.

De advertentie die erop te zien was, was van de nieuwe Netflix film, Bird Box. Het zag er best tof uit, dus ik dacht JA! Die komt te staan op mijn lijstje.

De tijd was aangebroken, m’n moeder en ik zaten rustig op de bank met popcorn op onze schoot. Waauw… en dan ook nog is Sandra Bullock erbij, A-MA-ZING! I mean who doesn’t love Sandra Bullock?!

Jammer genoeg moest ik die avond oppassen, dus heb ik de film maar voor de helft gezien, en later tijdens een movie night met mijn twee beste vriendinnen hebben wij het helemaal gekeken.

Ik had niet eens door dat de film zo gehyped werd op social media, todat Shaima (beste vriendin) het mij vertelde.

Eerst dacht ik, het is eigenlijk zo’n typische “It’s the end of the world” movie. En ja aan de ene kant wel, er is iets wat over de hele wereld aan de hand is, maar voor een groot deel ook weer niet.

Het feit dat ze bijna de hele film door geblinddoekt zijn, maakt het zoveel spannender en anders dan al die andere films.

Dus, voor iedereen die dit leest en denkt, shit.. eigenlijk moet ik dit ook gaan kijken. Ik zeg DOE HET! Het is het zeker waard. Al adviseer ik je wel om het samen met iemand te kijken, eng is het niet hoor! Maar gewoon zodat je het met iemand kan delen.

Voor de mensen die het hebben gezien, let me know wat jullie ervan vonden! Voor de mensen die het nog gaan kijken, voor jullie geldt het zelfde!

ENJOY X!

Hey guys whats up! Vandaag ga ik het hebben over familie. Familie, wat betekent dat voor jou? Voor de ene is het hun hele wereld, voor de andere is het hun vijand. De ene is close met hun familie en ziet hun minstens 2x per maand. De andere is opzich wel close, maar ziet hun familie alleen met de feestdagen.

Maar ik? Ik ben SU-PER CLOSE met mijn familie. Sommige mensen vinden dat heel leuk, andere begrijpen het niet. Persoonlijk, I couldn’t be more blessed!

Ik ben zo gezegend met mijn familie. Ja, tuurlijk de ene kan niet zo goed opschieten met de ander. Maar aan het eind van de dag, zijn we nog steeds familie.

Ik heb best wel een grote familie. Mijn moeder heeft vijf zussen en één broer, in totaal hadden mijn oma en opa dus zeven kinderen. Al die kinderen (mijn oom en tantes dus) hebben tussen de twee en drie kinderen gekregen. Een paar van die kinderen zijn al getrouwd en hebben één of twee kinderen gekregen. GROTE familie dus.

• 

• 

Hoe ouder is word, hoe meer ik mijn familie waardeer en besef hoe gezegend ik ben. De hoeveelheid liefde die ik voor mijn familie heb is onbeschrijfbaar.

Elke keer als we weer bij elkaar zijn en ik kijk rond denk ik gewoon wauw… Mijn opa en oma zouden zo gigantisch trots zijn op al hun kinderen, schoonzonen/dochters, kleinkinderen en achterkleinkinderen (die zijn misschien nog iets te jong tho.)

Niets maakt mij zo gelukkig als mijn familie en alle annoying dingen die erbij komen.

Gezegend, dat is wat ik ben!

Voor de aller eerste keer ooit, heeft iemand straf gekregen voor straatintimidatie. Namelijk de zesendertig jarige Rotterdamse man. Afgelopen zomer heeft hij meerdere keren meerdere vrouwen lastig gevallen.

Nou guys, het is er EIN-DE-LIJK hoor! Ik ben heel blij om te horen dat er een eerste veroordeling is tegen de zesendertig jarige Rotterdammer. Ik mag dan wel blij zijn, maar eerlijk gezegd heb ik er nogal gemengde gevoelens over.

Het is natuurlijk geweldig dat er eindelijk iemand voor is opgepakt, na wie weet hoe vaak dit gebeurd is. Het is natuurlijk niet goed dat het zo ver moet komen.

Wat heeft hij precies gedaan? Nou zoals het staat vermeld op NOS heeft de zesendertig jarige man in de stad, afgelopen zomer meerdere keren vrouwen lastig gevallen. Hij maakte kus- en handgebaren en ging naast ze zitten. Hij sprak de vrouwen op twee verschillende momenten en manieren aan met: “Hé, mooie dames. Waar gaan jullie naartoe?”, “Hé schatje, ga je nu al weg? Blijf nog even met me” en “Hé mooie dame, je ziet er goed uit.”

Maar hij is er voor mijn gevoel toch mee weg gekomen. Hij heeft namelijk ‘niet echt’ een straf gekregen vind ik. Hij kreeg twee voorwaardelijke boetes op van 100 euro, dat houdt in dat hij de boetes niet hoeft te betalen, als hij binnen twee jaar niet weer een fout maakt. Ze hebben ook nog rekening gehouden met het feit dat de man privéproblemen heeft.

Iedereen heeft wel privéproblemen toch? I mean we all have issues. Ik vind dit persoonlijk geen excuus. Ja, oke ik weet dan niet wat voor persoonlijke problemen hij heeft.

Zijn uitleg was dat hij vrijgezel is en graag een vriendin wil en daarom de vrouwen aansprak. Hij bedoelde het als een compliment. Ik weet dat er nog steeds mensen zijn die dit probleem, catcalling als een compliment zien, vooral de mensen die het doen. Maar als je ziet dat degene bij wie je het doet zich niet comfortabel voelt, dan klopt er iets toch niet?

Please let me know, wat jullie hiervan vinden, misschien zie ik iets over het hoofd?

 Zoals de meeste van jullie al weten, ben ik de eigenaar van Catcallsofams.

(Wil je daar trouwens wat meer over weten? Bezoek dan mijn aller eerste blog post! https://acupofme.video.blog/2018/12/19/%E2%9C%A9-first-blog-post-%E2%9C%A9/)

 Zo’n twee weken geleden had ik een dagje gepland om zoveel mogelijk catcalls op te gaan schrijven. Ik was bezig met het krijten van mijn tweede catcalls in de Kalverstraat. Het was in een steegje en tot mijn verbazing een heel ruim en schoon met perfect gelegde tegels.

Terwijl ik daarmee bezig was, hoorde ik opeens een harde “OI!” achter mij, zonder te realiseren dat die voor mij bedoeld was.

Ik hoorde ze aankomen lopen en zag hun schoenen netjes in een halve cirkel stoppen. Ik keek omhoog en ja, ze kwamen uit Engeland, London om precies te zijn.

Een van hun vroeg, “What does that say?” en probeerde het toen op te lezen, wat nog al lastig was aangezien het Nederlands was.

Zie hier wat ik aan het krijten was:

Dus zei ik: “It says: Hey Cinderella, stop walking!” Dus toen vroeg ik aan hun: “Do you know what a catcall is?” Zij antwoorde met nee, ik legde het hun uit en zij begrepen het een beetje. Een andere jonge man stelde mij toen de vraag: “So I can’t whistle at a girl?” Ik zei: “No, not really. I mean, if you whistle at us, you expect us to turn around and look at you. But we are not your dog.” Jonge man: “Oh yeah… I get it.”

De andere jonge man die mij vroeg wat er stond vroeg mij daarna hoe oud ik was en ik zei zestien. Zoals altijd kreeg ik een nogal verbaasde blik.  Hij zei tegen mij dat hij het heel goed vind wat ik doe en dat er meer meisjes een voorbeeld aan mij moeten nemen. Ik vond dat heel lief van hem, want hij legde uit hoevaak dit wel niet in London gebeurt en niemand doet er wat aan, dus vertelde ik hem over @catcallsofldn.

Maar waar ik toen een beetje mixed feelings over had was het feit dat hij het heel goed van mij vindt en dat meerdere meisjes een voorbeeld aan mij moeten nemen. Aan de ene kant vind ik het heel lief, het is fijn om te horen dat hij mij erin steunt. Maar de zin: dat er meer meisjes een voorbeeld aan mij moeten nemen, dat kwam niet zo goed over.

De reden waarom ik dit überhaupt ben begonnen, is omdat heel veel meisjes, vrouwen en ook mannen en jongens hier last van hebben. Het is geen compliment en je voelt je er heel ongemakkelijk en oncomfortabel bij. Dus nee, niet meer meisjes moeten een voorbeeld aan mij nemen. Al die mensen die aan wolf-whistling en cat calling doen, moeten daarmee ophouden. Het ligt niet bij ons, het is niet onze verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat het niet gebeurd.

Long story short: Het waren hele aardige jonge mannen die mij een high five gaven en supporten in wat ik doe. Die na afloop nog zeiden: “I’m sorry for the OI! I now know it is wrong!”

Hebben ze gelukkig iets geleerd!